Ze werd als zwerfkat van de straat gehaald en naar het asiel gebracht. Daarna volgde een periode van onzekerheid over haar toekomst, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Vandaag interviewen we Pils, een poes met een bijzonder verhaal. Ze werd door een stelletje het asiel gehaald en kwam zo in Amerongen te wonen. Toen die relatie echter geen standhield is Pils tijdelijk meeverhuisd met de heer des huizes.

 

Pils zegt hierover; “dat was een moeilijke tijd. Ik wist niet hoelang het zou duren tot ik mijn vrouwtje weer zou zien, en of dat überhaupt nog zou gebeuren. Toen mijn vrouwtje haar huis af had ben ik daarheen gegaan. Een spannende periode, ook omdat ze een nieuwe man had gevonden die in mijn leven kwam. Ik kon in dit huis voor het eerst naar buiten. De tuin was overigens niet fijn, ik klom soms naar de buren toe maar die hadden hun tuin zo ingericht dat ik met geen mogelijkheid meer terug in mijn eigen tuin kon komen, een lastige situatie dus. Daarnaast was het even wennen om weer een vaderfiguur om me heen te hebben. Ik was te jong toen ik bij mijn katten ouders weggehaald ben, ik heb aan hen geen herinneringen meer. Mijne echte vader heb ik zelfs nooit gekend. Mijn vrouwtje herinner ik me als mijn moeder.”

Dat het straatleven haar sporen heeft achtergelaten bleek wel toen Pils bij de dierenarts geholpen moest worden aan een wond, en bleek dat een reguliere doses ketamine geen enkel effect op haar had. “Vitamine K noemen we het op straat. Bijna elke zwerfkat gebruikt het om het verdriet van de straat te vergeten. Helaas bouw je hiermee tolerantie op, en moest er dus een behoorlijke hoeveelheid toegediend worden. Een angstige ervaring, maar mijn baasjes hebben me gekalmeerd. Zonder hen was ik in een psychose beland”

Inmiddels woont het hele stel in een ruimer huis, en heeft Pils een ruime, groene tuin voor haarzelf. “Ik heb het gevoel dat ik eindelijk de rust en stabiliteit heb gevonden waar ik altijd naar op zoek was. Wat mij betreft verhuizen we voorlopig niet meer. Ik ben erg blij weer bij mijn vrouwtje te zijn en kan me geen betere vader voorstellen dan mijn baasje, die mij met open armen en veel geduld in het gezin heeft aanvaard. Ik sta nu sterker op mijn poten dan ooit, en ben klaar om de wereld te laten zien wie ik echt ben. Ik hoop dat we voor altijd samenblijven als gezin (en dat er nooit een hond in huis komt). “

Herken jij je in dit verhaal? Er zijn helaas veel katten die bij hun ouders worden weggehaald, verhuizingen mee moeten maken of in het asiel belandden. Maar zoals je leest is er hoop: de situatie kan verbeteren. Heb je direct hulp nodig? Bel dan met het dierentelefoonnummer van de politie naar nummer 144.